Makale

GÖNÜL İLAHİSİ

GÖNÜL İLAHİSİ

Sende fânî eyle Allah’ım beni.

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

Sen yarattın bizlere bu gülşeni.

Sevdiğinin dilde Sensin hemdemi.

Sende tânî eyle Allah’ım beni,

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

Lûtfuna yoktur hııdûd ii intiha,

Var olan Şensin, bulunmaz mâsivâ,

Cümle mahlûkat Sana eyler nida,

Etme yâ Rabbî huzurundan cüdâ.

Sende tânî eyle Allah’ım beni,

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

Kudretinle devreder kevn ü mekân,

Sen görürsün, bizlere oldun nihân.

İsm-i pâkin, cümle dillerde ıyân,

Nurların, reng-i tecellinle cihân.

Sende tânî eyle Allah’ım beni,

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

Ben yoğum, Sensin ezelden var olan,

Mülk içinde Vâhidü’l-Kahhar olan,

Aşkın kalbinde Sensin yâr olan,

Lâ ile, illâ ile ikrâr olan.ü

Sende tânî eyle Allah’ım beni,

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

Etmez idrak Zâtini aklı şüûr,

Vuslatındır bizlere râh-i mürur,

Yolları kıldın serâpa gark-ı nûr,

Eylesin aşkın «Cemal» inden zuhûr.

Sende tânî eyle Allah’ım beni,

Her nefeste bilmişim mevcûd Seni.

İhsan Cemaleddin ETİL